Bitácora con claves para unha planificación estratéxica sustentable en Galicia

Dificultades da mobilidade sustentable

Agosto 28th, 2008 por Pérez Gulín en Mobilidade No Comments »

Veciños e comerciantes do centro temen atascos a causa do carril bus en Federico Tapia (A Coruña) e se están a mobilizar para recoller sinaturas para a rexeitar o novo viario.

en La Voz de Galicia (28.08.2008)

As transformacións sociais se producen moi pouco a pouco e os problemas da mobilidade que a día de hoxe temos nas cidades son cuestións de habitos sociais que non se van solventar solo con infraestruturas ou redeseños. Temos que ir máis aló, chegando a puntos de negociación con propostas e acordos racionais en temas de mobilidade que estase a configurar como un dos problemas máis importantes nas cidades do século XXI e, certamente, coas alternativas polas que optamos hoxe en día, é un dos factores que máis afeccións teñen sobre o medio.

Digo isto para concluír que a complexidade da transformación que debemos afrontar ten que ir da man da concienciación a través dunha pulcra información. O titular do artigo mencionado orienta a pensar que o carril bus é ou pode ser un problema, cando realmente é, ou pode ser unha solución. De contar con mellor información poderíame posicionar, pero ao non ter esa informmación quen ten máis armas son os detractores das iniciativas de transporte colectivo ou de discriminación das alternativas de desplazamento menos sustentables.

imprimir imprimir enviar enviar

Entradas relacionadas

Manifesto ambiental de Noah Sealth (Jefe Seattle)

Agosto 28th, 2008 por Pérez Gulín en Sustentabilidade, Xente No Comments »

"¿Como se puede comprar o vender el firmamento, ni aun el calor de la tierra? Dicha idea nos es desconocida.

Si no somos dueños de la frescura del aire ni del fulgor de las aguas, ¿Cómo podrán ustedes comprarlos?

Cada parcela de esta tierra es sagrada para mi pueblo. Cada brillante mata de pino, cada grano de arena en las playas, cada gota de rocío en los bosques, cada altozano y hasta el sonido de cada insecto, es sagrado a la memoria y el pasado de mi pueblo. La savia que circula por las venas de los árboles lleva consigo las memorias de los pieles rojas.
Los muertos del hombre blanco olvidan su país de origen cuando emprenden sus paseos entre las estrellas, en cambio nuestros muertos nunca pueden olvidar esta bondadosa tierra puesto que es la madre de los pieles rojas. Somos parte de la tierra y asimismo ella es parte de nosotros. Las flores perfumadas son nuestras hermanas; el venado, el caballo, la gran águila; estos son nuestros hermanos. Las escarpadas peñas, los húmedos prados, el calor del cuerpo del caballo y el hombre, todos pertenecemos a la misma familia.

Por todo ello, cuando el Gran Jefe de Washington nos envía el mensaje de que quiere comprar nuestras tierras, nos está pidiendo demasiado. También el Gran Jefe nos dice que nos reservará un lugar en el que podemos vivir confortablemente entre nosotros. Él se convertirá en nuestro padre, y nosotros en sus hijos. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Ello no es fácil, ya que esta tierra es sagrada para nosotros.

El agua cristalina que corre por los ríos y arroyuelos no es solamente agua, sino que también representa la sangre de nuestros antepasados. Si les vendemos tierras, deben recordar que es sagrada, y a la vez deben enseñar a sus hijos que es sagrada y que cada reflejo fantasmagórico en las claras aguas de los lagos cuenta los sucesos y memorias de las vidas de nuestras gentes. El murmullo del agua es la voz del padre de mi padre.

Los ríos son nuestros hermanos y sacian nuestra sed; son portadores de nuestras canoas y alimentan a nuestros hijos. Si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben recordar y enseñarles a sus hijos que los ríos son nuestros hermanos y También los suyos, y por lo tanto, deben tratarlos con la misma dulzura con que se trata a un hermano.

Sabemos que el hombre blanco no comprende nuestro modo de vida. Él no sabe distinguir entre un pedazo de tierra y otro, ya que es un extraño que llega de noche y toma de la tierra lo que necesita. La tierra no es su hermana sino su enemiga, y una vez conquistada sigue su camino, dejando atrás la tumba de sus padres sin importarle. Le secuestra la tierra a sus hijos. Tampoco le importa. Tanto la tumba de sus padres, como el patrimonio de sus hijos son olvidados. Trata a su madre, la Tierra, y a su hermano, el firmamento, como objetos que se compran, se explotan y se venden como ovejas o cuentas de colores. Su apetito devorará la tierra dejando atrás sólo un desierto. No sé, pero nuestro modo de vida es diferente al de ustedes. La sola vista de sus ciudades apena la vista del piel roja. Pero quizás sea porque el piel roja es un salvaje y no comprende nada.

No existe un lugar tranquilo en las ciudades del hombre blanco, ni hay sitio donde escuchar cómo se abren las hojas de los árboles en primavera o cómo aletean los insectos.Pero quizá también esto debe ser porque soy un salvaje que no comprende nada. El ruido parece insultar nuestros oídos. Y, después de todo, ¿Para qué sirve la vida, si el hombre no puede escuchar el grito solitario del chotacabras ni las discusiones nocturnas de las ranas al borde de un estanque? Soy un piel roja y nada entiendo. Nosotros preferimos el suave susurro del viento sobre la superficie de un estanque, así como el olor de ese mismo viento purificado por la lluvia del mediodía o perfumado con aromas de pinos. El aire tiene un valor inestimable para el piel roja, ya que todos los seres comparten un mismo aliento - la bestia, el árbol, el hombre, todos respiramos el mismo aire. El hombre blanco no parece consciente del aire que respira; como un moribundo que agoniza durante muchos días es insensible al hedor. Pero si les vendemos nuestras tierras deben recordar que el aire no es inestimable, que el aire comparte su espíritu con la vida que sostiene. El viento que dio a nuestros abuelos el primer soplo de vida, también recibe sus últimos suspiros. Y si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben conservarlas como cosa aparte y sagrada, como un lugar donde hasta el hombre blanco pueda saborear el viento perfumado por las flores de las praderas. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Si decidimos aceptarla, yo pondré una condición: El hombre blanco debe tratar a los animales de esta tierra como a sus hermanos.

Soy un salvaje y no comprendo otro modo de vida. He visto a miles de búfalos pudriéndose en las praderas, muertos a tiros por el hombre blanco desde un tren en marcha. Soy un salvaje y no comprendo cómo una máquina humeante puede importar más que el búfalo al que nosotros matamos sólo para sobrevivir.

¿Qué sería del hombre sin los animales? Si todos fueran exterminados, el hombre También moriría de una gran soledad espiritual; porque lo que le sucede a los animales también le sucederá al hombre. Todo va enlazado.

Deben enseñarles a sus hijos que el suelo que pisan son las cenizas de nuestros abuelos. Inculquen a sus hijos que la tierra está enriquecida con las vidas de nuestros semejantes, a fin de que sepan respetarla. Enseñen a sus hijos que nosotros hemos enseñado a los nuestros que la tierra es nuestra madre. Todo lo que le ocurra a la tierra le ocurrirá a los hijos de la tierra. Si los hombres escupen en el suelo, se escupen a sí mismos.

Esto sabemos: la tierra no pertenece al hombre; el hombre pertenece a la tierra. Esto sabemos. Todo va enlazado, como la sangre que une a una familia. Todo va enlazado.

Todo lo que le ocurra a la tierra, le ocurrirá a los hijos de la tierra. El hombre no tejió la trama de la vida; él es sólo un hilo. Lo que hace con la trama se lo hace a sí mismo. Ni siquiera el hombre blanco, cuyo Dios pasea y habla con él de amigo a amigo, queda exento del destino común.

Después de todo, quizás seamos hermanos. Ya veremos. Sabemos una cosa que quizá el hombre blanco descubra un día: nuestro Dios es el mismo Dios. Ustedes pueden pensar ahora que Él les pertenece lo mismo que desean que nuestras tierras les pertenezcan; pero no es así, Él es el Dios de los hombres y su compasión se comparte por igual entre el piel roja y el hombre blanco. Esta tierra tiene un valor inestimable para El y si se daña se provocaría la ira del creador. También los blancos se extinguirán, quizás antes que las demás tribus. Contaminan sus lechos y una noche parecerán ahogados en sus propios residuos. Pero ustedes caminarán hacia su destrucción, rodeados de gloria, inspirados por la fuerza de Dios que los trajo a esta tierra y que por algún designio especial les dio dominio sobre ella y sobre el piel roja. Ese destino es un misterio para nosotros, pues no entendemos por qué se exterminan los búfalos, se doman los caballos salvajes, se saturan los rincones secretos de los bosques con el aliento de tantos hombres, y se atiborra el paisaje de las exuberantes colinas con cables parlantes ¿Dónde está el matorral? Destruido. ¿Dónde esta el águila? Desapareció. Termina la vida y empieza la supervivencia."

Quiáis esta versión é un tanto poética e adaptada á escrita pero tampouco ten desperdicio a versión que presento a contunuación é máis fiel ao discurso do Jefe Noah Sealth cando o Gobernador Stevens chegou a Seattle como Comisionado para os Asuntos Indios nos Territorios de Washington e propuxo os plans que se tiñan dende Washington para os peles roxas (básicamente a súa reclusión a unha reserva).

Resposta a Washington do Xefe Noah Sealth

H. A. Smith, "Early Reminiscences. Number Ten. Scraps From a Diary. Chief Seattle – A Gentleman by Instinct – His Native Eloquence. Etc., Etc." Seattle Sunday Star, October 29, 1887, p. 3. [UW Microforms Newspapers, Uncat. no. 212 reel 1.] Lacunae filled in from Frederic James Grant, History of Seattle, Washington; With Illustrations and Biographical Sketches of Some of Its Prominent Men and Pioneers, (NY: American Publishing and Engraving Co, Publishers, 1891): 433-436. [UW Special Collections Reference 979.743 G76]

 

imprimir imprimir enviar enviar

Entradas relacionadas

  • No Related Post

O “non-negocio” da sustentabilidade

Agosto 27th, 2008 por Pérez Gulín en Mobilidade No Comments »

PickupPal é o único programa de "coche-compartido" que segue a funcionar en Ontario e ten beneficiado miles de usuarios que procura unha contribución á redución de CO? dende que se puxo en funcionamento en xaneiro de 2008. Conta con 100.000 membros rexistrados, dos cals 10.000 son propiamente de Ontario.

Estas cifras dan mostra suficiente do seu éxito pero parece confirmarse que está a funcionar xa que o 20 de maio de 2008 a compañia de autobuses Trentway-Wagner que ten enviado unha queixa ao Ontario Highway Transportation Board (OHTB) xa que o servizo de compartir coche permite ás e aos usuarios cobrar ofrecendo transporte entre cidades, o que a compañía considera competencia desleal e unha prestación de servizos ilegal.  Segundo o abogado de Trentway-Wagner, Robert Warren de WeirFoulds LLP:

"Any time anybody operates such a service and they don’t have to comply with all these regulatory burdens, then it’s unfair competition in my client’s view,” Warren said. “They do erode substantially what really is a low-margin business.”

en Red Green and Blue

Cando a sustentabilidade se mezcla cos negocios e a regulación temos moitas de perder. É por iso fundamental deseñar as nosas estrateixas de actuación ou os nosos programas e proxectos dando todos os pasos axeitados cunprindo todos os preceptos formais necesarios (e incluso indo máis aló) para producir o cambio social que procuramos. De non facelo así estaremos novamente dando argumentos para os axentes de cambio na sociedade que aínda non temos implicado na nosa visión para o futuro planeta.

imprimir imprimir enviar enviar

Entradas relacionadas

ADEGA realizará un estudo sobre alternativas profesionais no medio natural do Courel

Agosto 26th, 2008 por Pérez Gulín en Economía No Comments »

ADEGA está a realizar un estudo promovido pola Dirección Xeral de Formación e Colocación, pertencente á Consellería de Traballo, co obxecto de analisar as posibilidades de emprego en termos de sustentabilidade que ofrece, pola súa singular riqueza natural o Concello de Folgoso do Courel, e por extensión esta comarca do interior de Galiza. É posíbel compatibilizar o desenvolvemento económico do Courel coa protección do medio natural, e xerar emprego con iniciativas baseadas na conservación.

ler máis en ADEGA

Este tipo de estudos son os que se precisan para un deseño estratéxico da Galicia que queremos, con análise, con datos, con investigación e rigurosidade. Agardo con interese un resultado profesional, obxectivo e, por favor, aproveitade para ser un pouco vangardistas.

imprimir imprimir enviar enviar

Entradas relacionadas

¿Por que 500m?

Agosto 26th, 2008 por Pérez Gulín en Planeamento Galego No Comments »

A conselleira María José Caride avanzou onte en a Illa que o Plan do Litoral definirá metro a metro o grao de protección da costa galega en función das características de cada zona. É dicir, o Plan “marcará as delimitacións e actuacións dentro deses espazos para que todos os cidadáns poidan disfrutar do litoral e, polo tanto, -engadiu a conselleira- permitirá definir onde podemos baixar eses cincocentos metros porque a situación así o permita e onde, porque a paisaxe é característica ou porque a natureza aínda non está transformada, debemos estender aínda mais a protección”.

ler declaración completa en Xunta de Galicia

Dende unha perspectiva ambiental as determinacións xerais como a dos 500 metros de protección no litoral galego non teñen moito sentido, así que, entendendo que o Plan do Litoral de Galicia será un instrumento sometido á Avaliación Ambiental Estratéxica e que polo tanto terá que demostrar a súa coherencia ambiental, é lóxico pensar que esa lia de protección da costa non estará fixada rbitrariamente senón seguindo vriterios reais de protección de valores ambientais onde estes estean presentes e entrando terra adentro o que sexa preciso para preservar a súa utiliadde funcional e na medida do posible a súa posta en valor como o recurso que son.

Porén me queda a dúbida que nestas últimas datas se me está a espertar cada vez que algún ou algunha política fai declaracións de cara a 2009. As eleccións autonómicas son un importante risco que pode provocar a entrada deste tipo de determinacións como son o PLan do Litoral de Galicia ou o concurso dos Parques Eólicos, no mercado político electoral, co que realmente se convirtirían nun problema maís que nas solucións que deberían ser.

imprimir imprimir enviar enviar

Entradas relacionadas

Creative Commons License
Esta obra esta baixo unha licenza 3.0 Unported de Creative Commons.