Posted by Comments
Además de las grandes cifras (número de pernoctaciones, ocupación de albergues y hoteles,…), que medio justifican afirmaciones como “este magnífico y pródigo Xacobeo” (en http://www.elcorreogallego.es/opinion/cuadro-de-honor/ecg/almodovar-revoluciona-compostela/idEdicion-2010-08-24/idNoticia-582585/)…
¿Podría alguien bajar a la calle a ver que pasa con el pequeño hostelero, restaurador, bar o comercio? (véase la reseña al respecto en la misma edición de El Correo Gallego http://www.elcorreogallego.es/santiago/ecg/compostela-soporta-otra-ola-cierres-comercios/idEdicion-2010-08-24/idNoticia-582414/).
Si las grandes cifras no son rentabilizadas mejor es que algo estamos haciendo muy mal.
Posted by Comments

Nunha iniciativa sen precedentes (eu diría que no estado) por unha xestión transparentee áxil, o departamento que dirixe Manuel Borobio (Dirección Xeral de Sostibilidade e Paisaxe) pon a disposición os SHPs do POL agrupados por Concello, e descarregables neste enlace Encode Explorer.
Non só iso, senon que os datos e a información poden ser usados baixo os termos da licenza Creative Commons 3, o que implica un tremendo avance no acceso e difusión dunha información dixital que ate o de agora resultaba tan cara e implicaba tantas horas de traballo no campo duplicado ou triplicado.
E nunha decisión de participación colectiva, a través da páxina de facebook do POL piden a colaboración para que se notifiquen as incidencias que detectemos xa que teñen sido xerados a través de recorte automático co que pode dar lugar a erros. Se somos tan partidarios do mundo de creación colaborativa temos a responsabilidade de aproveitar esta oportunidade e demostrarlle á administración que esta é a verdadeira maneira de facer as cousas.
Sen entrar nos contidos (se cadra falarei outro día), a forma na que se ten levado o POL no tocante á transparencia e á participación aproveitando as ferramentas 2.0 debería ser un bo exemplo para todos os demáis departamentos da Xunta e asumidos como compromiso por todos os partidos.
Por poñer algo de contrapunto á euforia que provoca a noticia entre a xente que traballamos co territorio, me queda algo de pena o feito de que esta acción de transparencia sexa destacable xa que, en definitiva, non se trata máis que de facer público os resultados de traballos feitos con cartos públicos.
Parabéns ao Director Xeral, que te sigan os colegas de goberno e que o asuman dende xa como algo natural dende a oposición.
That REM lyric has come to mind several times in recent days as the occasional friend or Dot Earth reader has described the spate of devastating floods, heat waves and fires, giant icebergs and other disruptive events as a sign that some momentous unraveling is beginning.
In one such conversation, I mused on whether this perception, in fact, is simply the result of the global media and World Wide Web distilling all of human existence into a super-concentrated 24/7 digital elixir of alarm. After all, in 1929, the last time the Indus River had floods as devastating as those experienced in recent days, this is what the news looked like (in The Times at least):
Researchers in the social sciences have explored the relationship of media exposure to attitudes and fears before, with the answer being a qualified yes, as in this 2005 study, “News Media Use and Perceptions of Global Threat.” I’ve sent out a query to a batch of scientists working on this question and will report back. Some commentators have posited that humans have what almost amounts to a deep-rooted desire for apocalypse that shapes our reactions to events and warnings.
When looked at with a lens taking in the full flow of history, of course, people’s lives are getting better, the proportion of the human population dying young or slaughtered or savaged has steadily dropped.
Does this mean we should just party on, disregarding scientists’ warnings about the long-term consequences of the intensifying human growth spurt?
Hardly.
Indeed, I’m convinced that Stuart Hart of Cornell University was right when he addressed the Clinton Global Initiative meeting last year. He described the concept of chronocentrism — a tendency for every generation to feel that its time is uniquely momentous; but he asserted that this moment in human history — the next 40 years or so, as our centuries-long pulse of vaulting numbers and appetites crests — is truly special.
The special nature of this juncture, to me, is that three phenomena are cresting simultaneously: our impacts on the planet, our ability to observe and analyze them and our ability to disseminate resulting ideas and impressions instantly, from a satellite camera or supercomputer to a TV screen in Illinois or a mobile phone in Punjab.
But we’ve developed these capacities far faster than we’ve figured out how to respond to them — both in filtering information that, while scary or sexy, distracts from more meaningful, but subtle, trends, and developing the discipline to recognize human traits that cause us to ignore important, but less flamboyant, clues pointing to a promising path of least regret.
Ayer tuvo lugar una nueva jornada de implicación con la sostenibilidad, en este caso en Ribadeo. Estos eventos lúdico divulgativos son parte del proceso de implementación de la Agenda 21 Local en los ayuntamientos de Cuntis, Lalín, O Carballño, Oza dos Ríos e Ribadeo.
Precisamente ayer, cerrando el evento, tuve oportunidad de descubrir una de las agradables sorpresas musicales del verano. Un grupo de Ribadeo llamado Sempre Se Fixo.
Os dejo una muestra pero si podeis verlos en directo, no lo dudeis.
Lo tengo claro
Sempresefixo | MySpace Music Videos
He hablado en muchas ocasiones con amigas y amigos acerca de la terrible situación que estamos viviendo en la política. Diferimos en muchas cuestiones pero coincidimos en que esto se debe fundamentalmente a una asoluta falta de liderazgo, entendido el liderazgo en un sentido más puro que el simple “jefe”, un liderazgo basado en valores que motive a través del ejemplo y al que nos gusta imitar en cuanto a sus excelsos comportamientos.
La poca altura de miras y nivel de algunos líderes políticos, ha hecho que finalmente todo se mueva en función de distintas estrategias por el poder, en lugar de utilizar criterios rigurosos y realistas o, en ocasiones simplemente el sentido común.
También coincidimos en el pronóstico de que ante esta situación, estábamos a un paso de que la demagogia que apela a los sentimientos entrase en la política, como ocurrió en los USA con Obama o antes en Italia con Berlusconi o en Venezuela con Chávez (casos para todos los gustos).
Simplemente para ilustrar esta tendencia de sentimentalización de la política y sin ninguna intención de restarles mérito ya que creo que ambos son muy buenos caminos previos a entrar en política, los ejemplos como el de Joan Laporta (ex Presidente del Barça) o Juan López de Uralde (de Greenpeace España), son una señal más de que se intenta avanzar en la lína de influír sobre la decisión de voto baasándose más en la identificación personalista, partidista, dogmática que en la valoración razonada de propuestas políticas y alternativas de gestión pública.
La responsabilidad sigue siendo nuestra, pero cada vez las alternativas son menos diferentes y por lo tanto somos menos libres en la democracia.
La pasada campaña en las elecciones Portuguesas, el candidato de Bloco de Esquerda tenía un slogan que me parecía fantástico, totalmente en contra de esta propuesta de los socialistas, muy diferente que una decisión socialista.
El slogan, que podría dar mucho que debatir desde el sentido común era algo así “Ni un despido más en empresas con beneficios”.
Ahora planteemos el razonamiento al revés, qué cantidad de beneficios deberían obligar a contratar personas?